Nog enigszins onwennig om voor anderen over mijzelf te schrijven, moet ik er toch maar aan geloven. Daar is immers een persoonlijke blog voor bedoeld.
Ik ga jullie (nog) niet vervelen met mijn hele levensverhaal. Dat is niet echt gebruikelijk tijdens een eerste ‘afspraakje’. 

Lompe vakantieverhalen

Ik wil jullie alleen in het kort vertellen waarom ik een website heb gebouwd waarop ik mijzelf aan de buitenwereld presenteer als tekstschrijver.
Zelf moet ik nog erg wennen aan dit idee, en op basis van mijn grammaticale verleden, menig ander waarschijnlijk ook.
Toch waren er enkele jaren geleden kleine aanwijzingen dat ik met mijn teksten mensen kon vermaken.
Zij het in het begin met een aaneenschakeling van lompe grappen over mijn vrienden (dat zijn ze gelukkig nog steeds, denk ik..) met wie ik op vakantie was in Thailand.

Sinterklaasgedichten

Later werden dit de jaarlijkse Sinterklaasgedichten waarin ik me wederom (zie lompe vakantieverhalen) heerlijk kon uitleven op de avonturen, ‘tekortkomingen’ en anekdotes van vrienden. Nu alleen in rijmvorm.
Het grootste compliment wat ik uit die tijd onbedoeld heb gekregen, was dat na het lootjes trekken enkele van mijn vrienden, off the record, even kwamen polsen of zij dit jaar de (on)gelukkige waren.
Uiteraard antwoordde ik hier bevestigend noch ontkennend op. Geduld wordt beloond. Althans, mijn geduld werd altijd beloond.
Hier beleef ik jaarlijks nog veel plezier aan.

Afscheid van mijn vader

In 2010 sloot ik het jaar een stuk minder lomp en plezierig af.
Waar in 1e instantie de Sinterklaasgedichten nog zorgde voor tranen van het lachen, werd dit gevolgd door tranen van verdriet.
Mijn vader overleed eind december.
Tijdens de crematie wilde ik nog een laatste maal het woord tot hem richten. Deze afscheidsspeech werd door veel mensen dusdanig gewaardeerd, dat ik opnieuw de vraag kreeg “waarom doe je hier niet iets mee?”

Experimenteren

De daar opvolgende maanden besloot ik met allerlei tekstvormen te gaan experimenteren.
Van dagboeken (wat ik overigens wél 2 hele weken heb volgehouden) tot gedichten, van verhalen tot een film.
Ik ben het gewoon gaan proberen. Een volgende stap naar geluk
Niet alles wat ik schrijf was en is even goed. Dit is zowel mijn eigen oordeel als die van anderen. Echter, ik begin er beter in te worden en vind het leuk.
Grammaticaal moet ik nog wat stappen maken, maar in de meeste gevallen compenseert mijn creativiteit dit ruim voldoende.
Bovendien heb ik een jaar geleden besloten alleen nog maar dingen te doen die ik leuk vind.
Beiden heb ik nog niet volledig duidelijk, maar ik kom steeds meer in de buurt.
Schrijven is een volgende stap in de zoektocht naar waar mijn mogelijkheden nog meer liggen en waar ik plezier aan beleef.
En hoewel ik nu pas officieel ben begonnen en geen idee heb waar het gaat eindigen, ben ik wel gelukkig.
Dat is uiteindelijk het enige wat telt.