“Aan al het goede komt een einde” zo luidt het gezegde. Zo cliché als de pest en zo waar als een koe (dubbele clichéwaarde).
Dit geldt ook voor het ‘jeugdhonk’ de Mert waar ik als bijna 32-jarige puberende volwassene minstens 1 keer per week was te vinden.

De Mert is binnen onze vriendengroep een begrip. En niet alleen bij ons, maar zelfs bij onze zuiderburen over de Waal en in Amsterdam staat de Mert in het geheugen gegrift.
De Mert stond namelijk garant voor bijzondere ontmoetingen, bizarre feestjes, legendarische uitspraken, grote teleurstellingen, extreme vreugde en fungeerde veelal als vertrekpunt van mooie avonturen.

Het begon allemaal 4.5 jaar geleden toen 2 goede vrienden van mij een nieuw huisje kregen aangeboden van anti-kraak maffiaorganisatie Adhoc.
Het pand ligt aan De Markt in hartje centrum van Arnhem.
Het heeft 3 slaapkamers, een gigantische woonkamer en een nog groter dakterras.
Je kunt het niet veel beter treffen in het centrum.
Ook alle primaire levensbehoefte zijn binnen een straal van 500 meter te verkrijgen. Zo ruik je de koffie van coffeeshop Amigo zodra je het raam opendoet.
De snackbar, de Indiër en de Chinees zitten in dezelfde straat, en als je na een avondje doorhalen een beetje je best doet, is het mogelijk om in 1 keer struikelen naar de Mert te rollen. “What do you need more??!!”

In het begin was het even aftasten. We moesten aan elkaar wennen. Elkaar even besnuffelen.
Dit veranderde snel en de Mert werd allemansvriend. Iedereen was welkom. Iedereen voelde er zich thuis en niemand wilde ooit naar huis.
Ik ben er van overtuigd dat iedereen die de Mert ooit heeft bezocht hetzelfde zal beamen. Nooit meer naar huis…(olé olé olé)

Er werden tradities opgebouwd waarvan nu het voortbestaan in gevaar komt.
Zo werd Free Your Mind er standaard ingeluid en de dag erna weer uitgeluid. Er werd verdriet gedeeld na de verloren WK finale. Vakanties naar Thailand of Lowlands werden er afgetrapt. Persoonlijke toekomsten werden er uitgestippeld. Liefdes werden er gebroken en geboren.
De Mert stond altijd voor iedereen klaar. Bood altijd haar ‘schouder’ aan, had geen aannames en kende geen vooroordelen.
De Mert behandelde iedereen hetzelfde en opende altijd haar deuren.

De Mert is niet meer. Alleen nog maar een gapend gat.
We zullen hem missen. Godver, ik zal hem missen!
Mijn ontkenningsfase zit erop. Het einde van mijn pubertijd als volwassene is bereikt.
Rest mij niets anders dan aan mijn 2e jeugd te beginnen….